Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
798 postów 6451 komentarzy

Talbot

Talbot - Całym sercem strzeżmy dziedzictwa Narodu

Brytyjska dominacja nad światem (Część I.)

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Hymn Wielkiej Brytanii


 

William Blake (1757-1827), który był malarzem, poetą i mistykiem, znajdował się pod silnym wpływem Miltona i jego dzieła „Raj utracony”. Artysta wykonał szereg ilustracji akwarelowych do „Raju utraconego”. Jednym z najbardziej znanych jest obraz przedstawiający „Szatana wzywającego do powstania swe zastępy”. W 1789 r. Blake został współzałożycielem sekty Nowa Jerozolima. Wierzył on, że pierwotną ojczyzną Żydów była Anglia. Sekta została założona przez angielskich miłośników myśli Emanuela Swedenborga (1688-1772), szwedzkiego uczonego i teozofa. Sekta szybko się rozszerzała i oprócz Anglii posiadała swoje loże w Szwecji, Polsce, Niemczech i Ameryce. Sekta istnieje do dziś.

William Blake. Autor: Thomas Phillips (1807). Foto: pl.wikipedia.org/

Będąc pod wpływem tej sekty W. Blake stworzył poemat, który ozdobił 100 ilustracji pt. „Jeruzalem. Emanacja giganta Albiona”. Blake widział w starożytnych Brytyjczykach protoplastów ludzkości i z przekonaniem pisał: „Wszystkie rzeczy biorą początek i koniec w starożytnym, druidzkim, skalistym wybrzeżu Albionu”. W poemacie „Zaślubiny Nieba i Piekła”, który powstał z sympatii autora do idei rewolucyjnych, stwierdzał: „Jedno prawo dla Lwa i Wołu to ucisk”. Symbol, personifikacja pozwalały ukryć poecie znaczenia dzieła i własne radykalne poglądy, by uniknąć szykan ze strony króla i rządu. Lew to elity a wół to ludzie. Potępiał prawo państwowe, normy obyczajowe i przykazania Boże, a w uniesieniu wołał: „Czym jest wolność bez powszechnej tolerancji”. Współczesny krytyk Geoffrey Keynes o poemacie „Jeruzalem. Emanacja giganta Albiona” powiedział, że ten wielki poemat Blake’a jest podsumowaniem jego dorobku, i był końcowym etapem jego posłania, asymilował różne systemy gnostyczne, hinduskie, żydowskie, druidzkie, neoplatońskie i inne (Adam Konopacki, „William Blake”, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1987). Obecnie wszystkie te idee religijne systemy filozoficzne stanowią trzon synkretycznej religii New Age.

Poemat W. Blake’a „Jeruzalem. Emanacja giganta Albiona”, obecnie znany jest bardziej jako hymn „Jerusalem”, z muzyką Charlesa Huberta Hastingsa Parry’ego, napisaną w 1916 r.

Wiersz został opublikowany w 1916 r. w patriotycznej antologii poezji, jako próba przezwyciężenia upadku morale w związku z rosnącą liczbą ofiar brytyjskich żołnierzy na froncie I wojny światowej oraz brakiem perspektyw jej szybkiego zakończenia. Do tej pory poemat nie był zbyt znany. Dla wielu definiował on cele, o jakie walczyła Brytania, dlatego Parry został poproszony o stworzenie jego muzycznej wersji na spotkanie kampanii „Fight for Right” w londyńskim Royal Albert Hall. Najpopularniejsza wersja została zaaranżowana przez Edwarda Elgara w 1922 r. na festiwalu w Leeds. Jest ona uznawana za jedną z najbardziej popularnych brytyjskich piosenek patriotycznych, często używana alternatywnie jako hymn państwowy. Hymn ten uznaje się za bardzo nacjonalistyczny, chrześcijański i socjalistyczny zarazem. Partia Pracy użyła go w 1945 r. jako sloganu wyborczego (Clement Richard Attlee zapowiadał wówczas, że Anglicy zbudują drugie Jeruzalem).

Wiersz był inspirowany herezją, jakoby syn Jezusa i Marii Magdaleny, Józef, będąc jeszcze młodym mężczyzną, towarzyszył Józefowi z Arymatei w drodze do Glastonbury w Anglii.

 

„Jerusalem”, w tłumaczeniu Jerzego Pietrkiewicza

Czy to wśród gór zielonej Anglii
Jego krok ongi deptał głaz?
Czy widział kto na łąkach Anglii,
Jak się Baranek Boży pasł?

Czy to Oblicze Boże słało
Dla naszych chmurnych wzgórz swój wzrok?
Czy kto wzniósł kiedy Jeruzalem
Tu, gdzie Szatańskich Młynów mrok?

O, łuk mi dajcie z żaru złota,
A z pragnień moich groty strzał!
Dajcie mi włócznię! Pękaj chmuro,
Abym ognisty rydwan miał!

Myśl moja już nie spocznie w boju,
Nie uśnie miecz w uścisku rąk,
Póki nie stanie Jeruzalem
W Anglii zielonej, kraju łąk.

 


Kolonizacja Afryki

 

Afryka Południowa w 1885 r.: posiadłości brytyjskie (w tym Kraj Przylądkowy) zaznaczone na różowo. Foto: pl.wikipedia.org

Kolonizacja Afryki rozpoczęła się od zajęcia Złotego Wybrzeża przez Holendrów, którzy jednak stracili ostatecznie w latach 1871-1872 swe handlowe faktorie na rzecz Anglików. Ci zaczęli zakładać swe kolonie już w połowie XVI w. (1553), starając się przejąć od Złotego Wybrzeża miasto Timbuktu, które uchodziło w Afryce za istną kopalnię złota. W 1787 r. powstała na wybrzeżu Senegambii kolonia Sierra Leone i Bathurst u ujścia Gambii. W 1788 r. zostało założone Londyńskie Towarzystwo Afrykańskie (African Association). W tym samym roku odbyła się pierwsza wyprawa Towarzystwa Afrykańskiego z Ledyard’em na czele (umarł w Kairze). W 1895 r. Anglicy podbili państwo Aszanti na wybrzeżu górnej Gwinei i cały ten kraj wzięli w swe posiadanie. Podboje nad rzekami Nigrem i Benue doprowadziły do zawładnięcia dolną częścią dorzecza tych rzek i północnym wybrzeżem zatoki Gwinejskiej.

W okresie międzywojennym do brytyjskich posiadłości w Unii Południowo Afrykańskiej należały: Natal, Kraj Przylądkowy, Orania, Transwal.

Protektoraty: Kraj Basutów, Kraj Beczuanów, Kraj Swazi. Dominia: Rodezja Południowa i Rodezja Północna.

Brytyjska Afryka Wschodnia. Protektoraty: Njassa, Uganda, Somali, Zanzibar, Kenia.

Poniżej zaznaczone zostały brytyjskie firmy działające na kontynencie. Z Wielkiej Brytanii pochodzi najwięcej koncernów operujących w Afryce, jak widać, szczególnie po lokalizacji koncernu BP, często pokrywa się to z terytoriami byłych kolonii (RPA, Rodezja). Foto: orwellsky.blogspot.com

Brytyjskie posiadłości na wybrzeżu zachodnim obejmowały 6 kolonii i protektoratów, a mianowicie: Gambia nad Senegalem wrzynająca się klinem we francuską Senegambię; dalej na południe Sierra Leone, granicząca z murzyńską republiką Liberią; Wybrzeże Złote z krajem Aszanti; protektorat nad wąskim pasem dawniejszej niemieckiej kolonii Togo; Nigeria nad kolanem Zatoki Gwinejskiej i część dawnego niemieckiego Kamerunu, jako obszaru mandatowego Ligi Narodów.

 

 

Cecil Rhodes i „Okrągły Stół”

 

Cecil Rhodes (1853-1902), był uczniem Johna Ruskina (1819-1900), profesora Uniwersytetu w Oxfordzie, wielbiciela doktryny Platona, republiki kolektywistycznej, co propagował ze swojej katedry, członek Bractwa Świętego Jerzego. Cecil Rhodes, mason z loży „Apollo Lodge” na Wschodzie Oxfordu, założył 5 lutego 1891 roku tajne stowarzyszenie „Round Table”, które miało na celu głoszenie supremacji imperium brytyjskiego. Była to inna wersja Stowarzyszenia Fabiańskiego. O Johnie Ruskienie na portalu: https://www.polishclub.org/2018/04/13/wplyw-fabian-society-na-zmiany-kulturowe-i-cywilizacyjne-w-polsce-czesc-i/

Cecil Rhodes w Rodezji. Foto: africasacountry.com

Rhodes był założycielem rządu światowego Klub 300 lub Komitet 300, którego członkowie nazywają siebie Olimpiadami (ci, który siedzą na Olimpie – bogowie). Organizacja ta powstała pod koniec XIX wieku w ramach globalnych planów tego polityka, który wzbogaciwszy się w płd. Afryce, dostał się w 1881r. do parlamentu Przylądka Dobrej Nadziei, a w latach 1890-96 został jej premierem. Finansowany przez NM Rotschild&sons, Cecil Rhodes wykupił w 1888 roku wszystkie akcje wydobycia diamentów w okolicy Kimberley. Jego monopol na dostawy diamentów na światowe rynki został przypieczętowany w 1889 roku w ramach partnerstwa strategicznego z siedzibą w Londynie Diamond Syndicate, z którą zgodził się na kontrolę podaży świecie w celu utrzymania wysokich cen. To właśnie w Kimberley, Rhodes ustanowił system, który był niezwykle podobny do tego, który był używany podczas apartheidu. Biali pracownicy Rhodesa mieszkali w wygodnym osiedlu z żonami, podczas gdy 6 tys. czarnych robotników mieszkało w ciężkich warunkach, byli przeszukiwani przed i po zmianie pracy. Otrzymali 1 funt – jedną trzecią tego, co wypłacili im biali pracownicy.

Cecil Rhodes był jednym z najbardziej konsekwentnych bojowników imperializmu angielskiego. Cały swój majątek przeznaczył na urzeczywistnienie panowania brytyjskiego nad światem.

W 1873 r. Cecil Rhodes stwierdził:

Idea lśniąca i tańcząca przed oczyma jak migający ognik w końcu ułożyła się w plan: dlaczego nie powinniśmy tworzyć tajnego stowarzyszenia z jednym tylko przedmiotem wspierania imperium brytyjskiego i sprowadzania całego niecywilizowanego świata pod rządami brytyjskimi o odzyskanie Stanów Zjednoczonych, o powstanie rasy anglosaskiej, i jednego Imperium” (Cecil Rhodes, „Wyznania wiary”). Cecil Rhodes chciał wprowadzić „cały niecywilizowany świat pod panowanie brytyjskie” i chciał zjednoczyć świat.

Później Cecil Rhodes określa swój cel jeszcze dokładniej:

Rozszerzenie brytyjskich rządów na całym świecie, doskonalenie systemu emigracji ze Zjednoczonego Królestwa i kolonizacji przez brytyjskich poddanych ze wszystkich krajów, w których środki utrzymania są osiągalne dzięki energii, pracy i przedsiębiorczości, a zwłaszcza okupacji przez Brytyjczyków. Osadnicy całego kontynentu afrykańskiego, Ziemi Świętej, doliny Eufratu, wysp Cypru i Candia, całej Ameryki Południowej, wysp Pacyfiku, dotychczas nie posiadanych przez Wielką Brytanię, cały Archipelag Malajski, wybrzeże Chin i Japonii, ostateczne odzyskanie Stanów Zjednoczonych Ameryki jako integralnej części Imperium Brytyjskiego, konsolidacja całego Imperium, inauguracja systemu reprezentacji kolonialnej w Parlamencie Imperialnym, która może mieć tendencję do spawania razem nierozłączni członkowie Imperium, a wreszcie fundament tak wielkiej mocy, by odtąd sprawić, że wojny staną się niemożliwe i promować najlepsze interesy ludzkości” (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Wśród najbardziej oddanych uczniów Johna Ruskina w Oksfordzie była grupa bliskich przyjaciół, w tym Arnold Toynbee, Alfred Milner (1854-1925), Arthur Glazebrook, George Parkin, Phillip Lyttelton Gell i Henry Birchenough. Tak bardzo przejęli się naukami Ruskina, że poświęcili resztę życia na realizację jego pomysłów. Podobna grupa ludzi z Cambridge została również pobudzona przesłaniem Ruskina i poświęciła swoje życie rozszerzeniu imperium brytyjskiego i podniesieniu mas miejskich Anglii jako dwóch części jednego projektu, który nazwali „przedłużeniem anglojęzycznego pomysłu”.

Alfred Milner był uczniem Johna Ruskina, członkiem Zjednoczonej Wielkiej Loży Anglii, a po śmierci Rhodesa objął kierownictwo stowarzyszenia „Okrągły Stół”. W latach 1897–1905 Alfred Milner był gubernatorem i wysokim komisarzem w Afryce południowej. Tutaj szkolił małą grupę mężczyzn, którzy z czasem zajmą stanowiska o dużym znaczeniu w rządzie i międzynarodowych finansach, aby spełnić pierwotne plany stowarzyszenia.

Kilka lat później Stead został wydalony, ponieważ nie zgadzał się z planami Rhodesa, aby podżegać do wojny burskiej.W rezultacie William Stead opisał tworzenie tajnego stowarzyszenia w swoim dzienniku i napisał kilka artykułów na temat ukrytej organizacji.

Zwolennicy Rhodesa przy współpracy Stowarzyszenia Fabiańskiego dotarli do prestiżowych instytucji na uniwersytetach Oxford i Cambridge tak, że Clifford Allen, przyszły szef Partii Pracy myślał o utworzeniu federacji uniwersytetów socjalistycznych. Najważniejszym przedsięwzięciem „Okrągłego Stołu” było założenie w 1894 roku „London School of Economics”, która otrzymywała pomoc finansową od żydowskiego międzynarodowego bankiera Ernesta Cassela, byłego dyrektora Jacoba Schiffa i Khun-Loeb z Nowego Jorku i innych, którzy finansowali rewolucję bolszewicką w 1917 roku. London School of Economics jest najbardziej marksistowską szkołą w Anglii. Jeden z jej dyrektorów Raif Dahrendorf (1929-2009), był sympatykiem marksizmu, oraz członkiem Klubu Bildelberg.

Trzy potężne odgałęzienia Okrągłego Stołu to: Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych (RIIA), zorganizowany w 1919 r. w Londynie; Rada ds. Stosunków Zagranicznych (CFR), zorganizowana w 1921 r. w Nowym Jorku; oraz Instytut Stosunków Pacyficznych (IPR), zorganizowany w 1925 r.

Około siedmiu lat przed organizacją Okrągłego Stołu, Herbert George Wells (członek Towarzystwa Fabiańskiego) wyjaśnił strategię, dzięki której arystokratyczna masoneria angielska osiągnie swój cel światowego panowania. Nazwał to „otwartą konspiracją” w przeciwieństwie do zamkniętego lub tajnego spisku francuskiej masonerii.

Przede wszystkim byli jawnymi zwolennikami elitaryzmu, nietolerancyjnymi wobec uciążliwych i pozornie marnotrawnych procesów demokracji. Chcieli widzieć Anglię rządzoną przez wyższą kastę, która dorównywała światłemu poczuciu obowiązku i kompetencjom do skutecznego rządzenia. Wiara Sidneya Webba (członek Towarzystwa Fabiańskiego), która doprowadziła go do tak wielkiego wysiłku na edukację w Londynie i na Wyższej Szkole Ekonomii – że rozwój społeczny zależał od szkolenia siły roboczej potrzebnej do przeprowadzenia programów reform, sugerując w swojej najnowszej grze, że powszechne prawo wyborcze, oddanie władzy w ręce ludu jest katastrofą. Webb, który nie mógł czekać, aż nowa rasa nadludzi zostanie wyhodowana w celu ustanowienia milenium, poczuła, że lepsza edukacja i inteligentna polityka przynajmniej rozpoczną niezbędny proces regeneracji” (Mackenzie, The Fabians , str. 283, 290-1) (https://watch.pairsite.com/roundtable.html).
(Round Table – „Grupy Okrągłego Stołu”.  – www2.kki.pl/piojar/polemiki/novus/wladza/wladz1.html).

Organizacja Okrągły Stół została założona dla celów politycznych Rothschilda przez Rhodesa i Alfreda Milnera. Okrągły Stół działa za kulisami na najwyższych szczeblach brytyjskiego rządu, wpływając na politykę zagraniczną i zaangażowanie Anglii i prowadzenie I i II wojny światowej. Wpływają na politykę zagraniczną nie tylko w Anglii, ale również w wielu państwach, w tym w USA przez Radę Stosunków Międzynarodowych, Komisję Trójstronną i masońskie loże narodowe.

 

 

Stowarzyszenie „Okrągły Stół” a Gwardia Szkocka

 

Nazwa Okrągły Stół wiąże się z mitem celtyckim o królu Arturze. Według jednej z wersji legendy arturiańskiej okrągły stół został wykonany przez czarownika Merlina w Karduelu dla Uthera Pendragona, który z kolei podarował ów stół królowi Leodegrancowi z Kameliardu. Następnie ten stół został podarowany w prezencie ślubnym, wraz ze stu rycerzami, królowi Arturowi. Stół był okrągły, by wykluczyć wszelkie spory o pierwszeństwo miejsc między 150 rycerzami, którzy przy nim zasiadali. Mit ten odżył w Anglii 14 stycznia 1887r. W tym dniu została zwołana przez sir Williama Harcourta konferencja, która miała na celu zlikwidowanie rozłamu w partii liberalnej. Od tego czasu przyjęła się nazwa Okrągły Stół. Jest to konferencja Okrągłego Stołu między przedstawicielami różnych opcji politycznych, na której zakłada się z góry, że wszelkie sprawy omawiane będą w przyjacielskiej atmosferze, z najlepszą wolą.

Stowarzyszenie „Okrągły Stół” („Round Table”) zostało oficjalnie ustanowione 5 lutego 1891 r. przez Rhodesa i Steada, a więc cztery lata później od konferencji sir Williama Harcourta. W tym tajnym stowarzyszeniu Rhodes był przywódcą, Stead, Brett (Lord Esher), a Milner miał utworzyć komitet wykonawczy; Artur (Lord) Balfour, (Sir) Harry Johnston, Lord Rothschild, Albert (Lord) Gray i inni zostali wymienieni jako potencjalni członkowie „Kręgu Wtajemniczonych”; podczas gdy miało istnieć zewnętrzne koło znane jako „Stowarzyszenie Pomocników” (później zorganizowane przez Milnera jako organizacja Okrągłego Stołu. (Za: Tajne stowarzyszenia, organizacje globalistyczne i rząd światowy – autor: Stanley Monteith, 2010-04, źródło: Radio Liberty).

Elitarna grupa Dwunastu Mędrców „Okrągłego Stołu”, która obejmowała Bertranda Russella i Wellsa, została wybrana jako „Współzałożyciele”, spotkała się, by przedyskutować i sformułować pomysły na poprawę rasy poprzez wybranie skutecznego środka. Rhodes był przywódcą. George Bernard Shaw (założyciel Towarzystwa Fabiańskiego) pracował nad tymi eugenicznymi „pojęciami w swojej nowej grze „Man and Superma”, Beatrice Webb nazwała ją „najważniejszym ze wszystkich celów, hodowlą odpowiedniego rodzaju człowieka …”. Członkowie „Okrągłego Stołu” są nazywani „Tajną Elitą” lub „Tajną kabałą”. Organizacja stowarzyszenia „Okrągły Stół” podobna była do organizacji królewskiej Gwardii Szkockiej we Francji, która oparta była na wzorcach templariuszy.

W okresie swych największych niepowodzeń przyszły król Karol VII zamierzał uciec do Szkocji, ale pojawiła się Joanna d’Arc, która odwróciła bieg wypadków. Szkoccy żołnierze odgrywali kluczową rolę we wszystkich kampaniach Joanny, nie wyłączając przyjścia na ratunek oblężonemu Orleanowi. W tamtym czasie biskupem Orleanu był Szkot, John Kirkmichael. Dzięki serii zwycięstw Joanny, Francja wyszła z wojny z Anglią zwycięsko. W 1424 roku w krwawej bitwie pod Verneuil szkockie oddziały wykazały się nadzwyczajnym męstwem i poświęceniem. Poświęceniem w istocie najwyższym, albowiem polegli wszyscy służący w nim żołnierze wraz ze swym dowódcą Johnem Stewartem. W 1425 r. w uznaniu za bohaterstwo na polu chwały, utworzono specjalną formację szkocką, której rola polegała na stałym chronieniu osoby francuskiego króla.

Gwardia Szkocka była wspólnotą w znacznie większym stopniu oparta na wzorcach templariuszy. Podobnie jak u templariuszy na jej rację bytu składały się wojna, polityka i dyplomacja. Gwardia Szkocka była elitarną formacją wojskową epoki. Początkowo liczyła trzynastu (13) żołnierzy i dwudziestu łuczników. Złożona z nich warta nieustannie pilnowała króla, sypiała nawet z nim w jego komnatach. Ta elitarna formacja podzielona była na dwa oddziały: Straż Królewska i Straż Osoby Królewskiej, czyli Gwardii Przybocznej. Obie zwano gwardią szkocką. W 1445 roku król Francji, Karol VII, otrzymał od Stanów Generalnych prawo podwyższenia podatków, co umożliwiło mu stworzenie stałej armii, w której zaszczytne miejsce zajmowali Szkoci. Od tego czasu stan liczebny gwardii szkockiej wzrastał o wielokrotność liczby 13. Od 1474 roku gwardia szkocka liczyła 77 ludzi oraz dowódca w składzie Gwardii Królewskiej, 25 i dowódca w składzie Gwardii Przybocznej.

 

 

Wojny burskie

 

W połowie XVII w. zaczęli napływać do Afryki południowej holenderscy chłopi (trekboerzy, zw. w Europie — Burami), następnie francuscy hugenoci i niemieccy protestanci. Od początku kolonizacji utrzymywano separację między białymi osadnikami i Afrykanami. Osadnictwu towarzyszyły konflikty zbrojne z Hotentotami, później z Buszmenami, od lat 70. XVIII w. także z Bantu. Burowie potworzyli szereg państw, które weszły z czasem w skład angielskiej Afryki południowej. W 1737 r. Burowie docierają do granic kraju Kafrów. W 1795 r. Anglia zajmuje kraj Burów. W 1845 r. Anglia odnosi zwycięstwo nad Burami pod Turffontein. W 1845 r. wybucha powstanie Burów, które zostało stłumione przez Anglików. Burowie cofnęli się za Waal. W 1880 r. wybucha następne powstanie Burów.

Wojna burska. Lord Alfred Milner w otoczeniu sztabu. Foto:
stalagmit.szkolanawigatorow.pl

W 1853 r. Kraj Przylądkowy otrzymał samorząd, mając pomocników w osobach misjonarzy i otaczając krajowców opieką. Anglicy starali się wytworzyć przyjacielskie warunki współżycia, gdy Burowie toczyli dalej zażarte walki z krajowcami. W tym czasie powstała też na wybrzeżu kolonia burska, Natal, po wytępieniu ludu Zulusów, ale w 1842 r. musiała się poddać kolonii Przylądkowej, do której została włączona w 1845 r. W 1859 r. zajęli Anglicy wybrzeże Tonka. Kiedy w 1867 r. odkryte zostały w kraju Grika (Griqua), jedno z plemion Hotentotów, pola diamentowe i popłynęła tam wielka rzeka ludzka nęcona gorączką zysku, Kraj Przylądkowy objął i ten obszar w swe posiadanie, nie licząc się z republiką Orańską, na której terytorium (Kimberley) znajdowały się pola diamentowe. Orania istniejące w latach 1845-1902 niepodległe państwo burskie, początkowo pod nazwą Transorania (Transoranje). Anglicy wykorzystali również wewnętrzne zamieszki w Transwalu, aby zająć i zaanektować cały ten kraj 12 kwietnia 1877 r. 16 grudnia 1880 Anglicy próbowali zawładnąć republikami burskimi – Transwalem i Oranią założonymi w 1852 r. na północ od Kraju Przylądkowego przez Burów. Burowie przeciwstawili się zbrojnie i pierwszą z wojen wygrali. Anglicy zostali pobici pod Majubą. W układzie pokojowym Wielka Brytania uznała niepodległość Transwalu, przejmując tylko politykę zagraniczną tego kraju. Pokój został podpisany przez brytyjskiego gubernatora Williama Ewarta Gladstone 23 marca 1881 r. Na jego mocy Transwal uzyskał niepodległy rząd pod teoretycznym nadzorem Wielkiej Brytanii.

W 1890 r. Cecil Rhodes został prezesem rady ministrów Kraju Przylądkowego (Prowincja Przylądkowa, af. Kaapprovinsie, ang. Cape Province, właściwie Prowincja Przylądka Dobrej Nadziei, Provinsie Kaap die Goeie Hoop Cape of Good Hope Province) − dawna prowincja w Republice Południowej Afryki (wcześniej też prowincja Związku Południowej Afryki), obejmująca południowe wybrzeża Afryki.

Jako rzecznik idei imperializmu pozyskał w 1885 r. dla Wielkiej Brytanii Beczuanaland, w cztery lata później zmusił lud Ndebele (zwany także Matabele) do oddania Wielkiej Brytanii ogromnych obszarów ziemi, nazwanej później na jego cześć Rodezją (obecnie Zimbabwe i Zambia). Kontrolę nad nową kolonią przejęła zarządzana przez Rhodesa Kompania Południowoafrykańska. W roku 1888 Rhodes – skonsolidowawszy wszystkie kopalnie diamentów jako spółkę De Beers Mines – stał się ogromnie bogaty.

Brytyjski transport sprzętu wojskowego wznieca kurz, wzbijając się w górę podczas drugiej wojny anglo-burskiej 1899 – 1902, RPA 1899 – 1902. Foto: sahistory.org.za

Cecil Rhodes szybko wykorzystał diamentowe i złote pola Południowej Afryki, został premierem rządu Kolonii Przylądkowej, wniósł pieniądze na partie polityczne, kontrolował mandaty parlamentarne zarówno w Anglii, jak i w Południowej Afryce, zainspirował wsparcie dla swoich celów w Afryce Południowej i w Anglii. Dzięki wsparciu finansowemu lorda Rothschilda i Alfreda Beita, był w stanie zmonopolizować kopalnie diamentów w Republice Południowej Afryki jako kopalnie koncernu De Beers Mines i zbudowanie wielkiego przedsiębiorstwa wydobywczego złota.

Jako premier rządu Kolonii Przylądkowej (od 1890 r.) planował budowę linii kolejowej z Kapsztadu do Kairu, choć nie udało mu się zrealizować tego ambitnego zamierzenia, doprowadził linię z do Bulawayo. Przeszkodą byli zasiedziali w Transwalu Burowie.

Cecil Rhodes przekupił urzędników, a kilku członków jego tajnego stowarzyszenia zostało umieszczonych na kluczowych stanowiskach w angielskim rządzie, ponieważ chciał uzyskać poparcie dla nadchodzącej rewolucji w Johannesburgu i inwazji na Transwal. W 1895 roku Rhodes planował obalić rząd Krugera przez powstanie w Johannesburgu, finansowane przez niego i [Alfred] Beit, i prowadzony przez swojego brata Franka Rhodesa, Abe Baileya i innych zwolenników, po czym nastąpiła inwazja sił brytyjskich z Rodezji dowodzona przez Jamesona do Transwalu. Sir Henry Hughes Wilson, pomógł majorowi HP Northcottowi, szefowi sekcji Imperium Brytyjskiego w Wydziale Wywiadowczym sporządzić plan obalenia Krugera.

Cecil Rhodes i Leander Starr Jameson (1853-1917), brytyjski zarządca kraju Maszonów, zamierzali obalić burski rząd w Transwalu kierowany przez prezydenta S. J. Paula Krugera (1825-1904). Rhodes, właściciel zasobnych kopalni diamentów, snuł plany stworzenia federacji całej Afryki Południowej pod flagą Wielkiej Brytanii. 29 grudnia 1895 Jameson najechał Transwal na czele 600 kawalerzystów. Naruszył tym jego niepodległość zagwarantowaną zwycięstwem z Anglikami w tzw. pierwszej wojnie burskiej, rozegranej w latach 1880-1881. Pretekstem była ochrona praw i interesów mieszkających tam Brytyjczyków; nieoficjalnie chodziło o opanowanie terenów na których odkryto w 1886 r. bogate złoża złota i diamentów. l stycznia 1896 poniósł jednak klęskę pod Krugersdorp i następnego dnia skapitulował. Burowie przekazali go Brytyjczykom. Innych uczestników najazdu Burowie zwolnili za wysoką opłatą.

Bezwątpienia Cecil Rhodes, będący wówczas prezesem rady ministrów Kraju Przylądkowego, popierał tę wyprawę. Obaj Rhodes i Jemeson zostali postawieni przed sądem, ale Rhodes został uniewinniony, a Jemeson został skazany na 10 miesięcy wiezienia. Przez prawie dwa lata on i jego przyjaciele milczeli, czekając aż przejdzie burza, a potem zaczęli działać ponownie. Propaganda, w większości prawdziwa, o losie Uitlandczyków w Transvaal Republic zalała Anglię i Afrykę Południową od dziennikarki „The Times” Flora Shaw, WT Stead , Edmund Garrett i innych.

Cecil Rhodes docenił znaczenie mediów, przez które podawał do opinii publicznej idee brytyjskiego imperializmu i globalizmu. Jego znajoma Flora Shaw pisała dla „The Times” w Londynie, William Stead opublikował w „The Pall Mall Gazette” i „Review of Reviews”, które były czytane w całym Imperium Brytyjskim, a Edmund Garrett opublikował „The Cape Times” , główną gazetę w Południowej Afryce. Dziennikarka angielska Flora Shaw wykorzystała „The Times” do przygotowania opinii publicznej w Anglii, podczas gdy Albett Gray (członek tajnego stowarzyszenia Rhodes – red.) i inni wynegocjowali z sekretarzem Colonial sekretarzem Josepha Chamberlaina o oficjalne wsparcie, które było konieczne.

Cecil Rhodes miał pod ręką Alfreda Milnera, mianowanego na wysokiego komisarza RPA, który przyspieszył wojnę burską.

Alfred Milner (1854-1925) w 1897 r. został wysokim komisarzem RPA, a Reginald Brett (1852-1930), jeden z czterech członków założycieli tajnego stowarzyszenia „Okrągłego Stołu”, był królewskim adiutantem i głównym doradcą politycznym.

3 marca 1898 r. r. w przemówieniu dostarczonym na zebranie Unii Afrykanerskiej w Graaff-Reinet Milner ogłosił, że jest zdeterminowany bronić wolności i równości brytyjskich obywateli w burskich republikach. Plany Milnera zbiegały się z planami Cecil Rhodes. Zarówno Milner jak i Rhodes uważali Brytyjczyków za najwyższą ludzką rasę, której przeznaczeniem jest władza nad światem. Obaj byli zdeterminowani, aby usunąć burskie republiki z drogi imperialnym planom Brytyjczyków. Milner odrzucał możliwość pokojowego rozwiązania kwestii Uitlanders. Uważał, że Brytyjską hegemonię na południu Afryki można utwierdzić tylko siłą oręża.

Burowie przygotowują się do bitwy. Foto: simple.wikipedia.org

Spektakularny sukces Burów rozpalił jednak na nowo nacjonalistyczne sentymenty. Drugie ich państewko, Orania, podpisało szybko układ z Transwalem. Rząd brytyjski zaczął podejrzewać Burów o próbę stworzenia unijnego państwa Południowej Afryki pod przewodnictwem białych Afrykanów. Kiedy Transwal odrzucił żądanie przyznania prawa wyborczego pracującym na jego terenie cudzoziemskim górnikom i postawił Wielkiej Brytanii własne ultimatum, wszedł tym samym na ścieżkę wojenną. Tzw. „druga wojna burska“ rozpoczęła się 11 października 1899 r. Trwała do 1902 r., pochłaniając tysiące ofiar zarówno wśród armii angielskiej i towarzyszących jej oddziałów z krajów Imperium Brytyjskiego, jak i partyzantów oraz ludności cywilnej Burów. Wyrażeniem zastosowanym w tej brytyjskiej strategii było „Segregacja”. W latach 1948-1991 wyrażeniem w RPA stał się „Apartheid”.

Wojna burska. Foto: voyagesenduo.com

Po nieudanej wyprawie Jemesona, która stała się początkiem wojen burskich, Rhodes zrezygnował z wszelkich dostojeństw w Kolonii Przylądkowej i wycofał się do Rodezji. Zmarł na zawał serca tuż przed zakończeniem drugiej wojny burskiej (1899–1902).

Pełnił funkcję członka Tajnej Rady Królewskiej. Był jednym z najpotężniejszych polityków brytyjskich.

 

 

Flora Shaw

 

Flora Shaw, po mężu lady Lugard, (1852-1929) była jedną z najbardziej wpływowych kobiet w swoim czasie. Niewiele było kobiet, które zdobyły uznanie opinii publicznej za swoje związki z Imperium Brytyjskim, ale jedną z nich była dziennikarka i pisarka Flora Shaw. Atrakcyjna, urocza, elegancka i z szeroką gamą wielbicieli Flora Shaw znała niektóre z najbardziej znanych osób w późno-wiktoriańskim społeczeństwie i wykorzystywała swoje powiązania do dalszego rozwoju imperialnej ekspansji.

Flora Shaw. Foto: content.onlinenigeria.com

Karierę w dziennikarstwie rozpoczęła w 1886 roku, pisząc dla Pall Mall Gazette i Manchester Guardian. Została wysłana przez gazetę Manchester Guardian do Brukseli i była jedyną kobietą, która relacjonowała konferencję anty-niewolniczą. Potem została redaktorką w „The Times”, niezwykle prestiżowej gazecie. Biorąc pod uwagę ogromną reputację gazety w tym czasie, Flora była najlepiej opłacaną dziennikarką tamtych lat. W swoich publikacjach zajmowała się całym Imperium Brytyjskim – w tym prowadziła śledztwo w sprawie nadużyć melanezyjskich robotników importowanych do Australii, raporty o sprawach politycznych i gospodarczych w Afryce Południowej, a nawet wizyta w Klondike w czasie gorączki złota tam pod koniec lat 90. XIX w.

Już w 1870 r., mając 18 lat zwróciła na siebie uwagę Johna Ruskina, który właśnie został mianowany profesorem sztuk pięknych w Oksfordzie. Tematem wykładu inauguracyjnego Ruskina był Imperial Duty, a jego słowa zapoczątkowały nową erę w Imperium Brytyjskim – ostatnia kwadra dziewiętnastego, kiedy nacisk w Imperium miał być obowiązkiem i brytyjską imperialną misją rządzenia i ulepszania kolonii. Ruskin mówił w swoim wykładzie o tym, jak Wielka Brytania powinna założyć nowe kolonie złożone z „najbardziej energicznych i godnych ludzi” Brytyjczyków i „wykorzystując każdą owocną ziemię, na której może postawić nogę, a tam nauczając jej kolonistów, że ich główną zaletą jest być wiernym swojemu krajowi, a ich pierwszym celem jest wzmocnienie potęgi Anglii”. Wykład miał ogromny wpływ na Wielką Brytanię i zapoczątkował erę Nowego Cesarstwa, kiedy imperium było w centrum brytyjskiej polityki i kiedy imperialne sprawy były często omawiane i powiązane na pierwszych stronach popularnych gazet (//www.britishempire.me.uk/florashaw.html).

W 1889 r. Flora Shaw poznała Cecila Rhodesa u szczytu swojej potęgi. Był wtedy założycielem firmy wydobywczej De Beers z siedzibą w Kimberley i głównym światowym producentem diamentów, a także znaczącym graczem w przemyśle złotniczym na Rand w Transvaal. Rhodes przybył do Wielkiej Brytanii w 1889 roku, by przekonać brytyjski rząd w 1889 roku, by nadał jego Republice Południowej Afryki kompanię, aby umożliwić im budowę kolei i telegrafów do Zambesi oraz zachęcać do kolonizacji i handlu, wykorzystując mineralne koncesje, które Lobengula, przywódca Matabele, udzielił mu. Urzekając członków rządu i arystokracji, Rhodes miał zdobyć jego statut. Flora Shaw pracowała w tym czasie dla „The Timesa” i włączyła ważne wsparcie do schematu Rhodesa w gazecie. Flora miała ogromny wpływ na sposób, w jaki „The Times” relacjonował sprawy kolonialne. Przebywając w Afryce wysyłała do Anglii artykuły szkalujące rządy burskich republik i odmalowujące w czarnych barwach los angielskich osadników zamieszkujących Transwal i Oranię (//www.britishempire.me.uk/florashaw.html).

Flora Shaw przyjaźniła się z trzema mężczyznami, którzy najbardziej byli zaangażowani w budowę imperium w Afryce: Cecil Rhodes, George Taubman Goldie i sir Frederick Lugard. Wyszła za mąż 10 czerwca 1902 r. za sir Fredericka Lugarda. Towarzyszyła mu, gdy służył jako gubernator Hongkongu (1907-1912) i gubernator generalny Nigerii (1914-1919). Nie mieli dzieci. Zmarła na zapalenie płuc w dniu 25 stycznia 1929 r., w Surrey.

 

 

Przed rewolucją 1917 r.

 

Przeciw wpływom Rosji na Dalekim Wschodzie Anglia w 1902 r. zawiązała sojusz z Japonią, co doprowadziło w 1904 r. do wojny rosyjsko-japońskiej. W zawartym pokoju w Portsmouth 5 września 1905 r. Rosja zobowiązała się do odstąpienia Japonii część Sachalina i opuszczenia Mandżurii. Te niepowodzenia wojenne wzmogły w Rosji nastroje rewolucyjne. Wydarzenia w Petersburgu w 1905 r., kiedy to wojsko spacyfikowało zorganizowaną przez rewolucjonistów manifestację, zapoczątkowały rewolucję 1905-1907. 30 października 1905 r. car Mikołaj II ogłosił zasady konstytucji. Jednak rewolucjoniści nie zadawalając się tym proklamowali strajk generalny, w którym obok robotników wzięli udział urzędnicy kolei i poczt, wskutek czego stanęła cała komunikacja. Na wsi wystąpiły zaburzenia socjalne, w prowincjach nadbałtyckich palono zamki i mordowano niemieckich właścicieli ziemskich i pastorów. Zwołana w 1906 r. pierwsza Duma została po kilku miesiącach rozwiązana. Rządy objął Stołypin i rozwiązał druga Dumę w 1907 r. Dopiero wybrana trzecia Duma składała się w większości ze zwolenników rządu. Stołypin ograniczył wolność prasy, a wobec rewolucjonistów zastosował bezwzględne represje. Niezadowolenie społeczne było kierowane przeciwko Żydom i w końcu doprowadziło ono do pogromów na nich. W rezultacie ponad 2 mln Żydów zostało zmuszonych do opuszczenia Rosji. W 1907 r. Rosja zawarła układ z Anglią, który rozgraniczał sferę wpływów obu państw w Tybecie, Afganistanie i Persji. W 1908 r. nastąpiło osobiste spotkanie Mikołaja II z Edwardem VII. w Rewlu, które przyjęło jako ostateczne zlikwidowanie dotychczasowego antagonizmu między oba mocarstwami.

Wybuch wojny światowej w 1914 r. przyjęty został przez wojsko i inteligencję rosyjską z entuzjazmem, jako chwila spełnienia odwiecznych dążeń polityki rosyjskiej w sprawie Konstantynopola, którego posiadanie zagwarantowały jej mocarstwa sprzymierzone w traktacie 1915 r. Po początkowych sukcesach poniosły armie rosyjskie ciężką klęskę. Na dworze carskim występowały silne tendencje germanofilskie, których agentem był Rasputin, wyrazicielami zaś Sturmer i Protopopow. Dezorganizacja w armii i pogarszające się położenie gospodarcze wzmacniało nastroje rewolucyjne. W marcu 1917 r. obalono cara i został utworzony rząd rewolucyjny.

 

 

Misja Milnera początkiem końca Rosji carskiej

 

W 1916 r. Alfred Milner, szef „Okrągłego Stołu”, powrócił do Anglii i wszedł w skład koalicyjnego gabinetu Lloyda George’a jako minister bez teki. Jako najbardziej doświadczony po premierze, lord Milner rychło stał się prawą ręką Lloyda George’a podczas licznych kryzysów w liberalno-konserwatywnej koalicji. Był zwolennikiem ścisłej współpracy krajów Ententy. W lutym 1917 r. brał udział w konferencji sprzymierzonych w Piotrogrodzie.

Maj 1917 r. Zdjęcie grupowe członków Gabinetu Wojennego Imperium podjętych w ogrodzie przy Downing Street nr 10. Pierwszy rząd (od lewej do prawej Henderson (minister bez teki), Lord Milner (minister bez teki), lord Curzon (lord Prezydent Rady), prawo bonar (kanclerz skarbu), David Lloyd George (premier Stanów Zjednoczonych) Królestwo), Sir Robert Borden (premier Kanady), WF Massey (premier Nowej Zelandii) i generał Jan Smutts z RPA. Foto: firstworldwarhiddenhistory.wordpress.com

Alfred Milner i brytyjska delegacja wypłynęła z Obanu w Szkocji w listopadzie 1916 r. Według Bruce’a Lockharta, brytyjskiego konsula w Moskwie, „Rzadko w historii wielkich wojen można zobaczyć tak wielu ważnych ministrów i generałów, którzy pozostawili swoje kraje dla tak bezużytecznej misji”. Brytyjska misja Milnera była jedną z największych, liczyła 51 osób. Jej członkami byli nie tylko politycy, ale bankier lord John Baring (1863-1929), dyplomata George Clerk, gen. Henry Wilson (1864-1922) wraz ze swymi doradcami wojskowymi i pięcioma innymi generałami. Francuzi wysłali jednego polityka i dwóch generałów. Włosi jednego polityka i generała. W misji było też dwóch ekspertów ds. Amunicji. Po przypłynięciu 25 stycznia 1917 r. do Murmańska, misja udała się w dalszą podróży pociągiem do Piotrogrodu, która trwała cztery dni.

Lord Milner. Foto: albertonrecord.co.za

W Piotrogrodzie Milner rozmawiał z brytyjskim ambasadorem, sir George Buchananem, i z sir Samuelem Hoare, szefem służby wywiadowczej w Piotrogrodzie. Obaj mężczyźni wiedzieli … To nie przypadek, że byli w Piotrogrodzie niecałe trzy tygodnie przed eksplozją rewolucji. Samuel Hoare w chwili wybuchu pierwszej wojny światowej był oficerem w Yeomanry w Norfolk. W 1916 r. Został przydzielony do wywiadu brytyjskiego w rosyjskim sztabem generalnym. Wkrótce otrzymał stopień podpułkownika, a Mansfield Smith Cumming mianował go szefem brytyjskiej służby wywiadowczej w Piotrogrodzie. Inni członkowie jednostki to Oswald Rayner, Cudbert Thornhill, John Scale i Stephen Alley.

Gdy car Mikołaj II zasugerował brytyjskiemu ambasadorowi, George’owi Buchananowi, że brytyjski agent, Oswald Rayner był zaangażowany w spisek mający na celu zabicie Rasputina, Hoare zareagował gniewnie.

Według Christophera Andrewa, autora Secret Service: „The Making of British Intelligence Community” (1985): „Do czasu kiedy generał sir Henry Wilson przybył do Rosji w lutym 1917 roku, Hoare nie mógł już dłużej tego wytrzymać, wziął zwolnienie lekarskiego i nie wrócił już do Piotrogrodu, ku wielkiej uldze został przeniesiony przez Cumminga do Rzymu w maju, a zastąpił go w Piotrogrodzie jego były zastępca, major Stephen Alley.

W odpowiedzi na pytania w parlamencie w dniu 3 kwietnia 1917 r., Andrew Bonar Law, kanclerz skarbu w rządzie Lloyda George’a współpracownik tajnej kabały, stwierdził: „Słyszałem wypowiedzi pochodzące od naszych wrogów, że to dzięki lordowi Milnerowi car został obalony”.

Car rozmawiał z George’em Buchananem, brytyjskim ambasadorem w Piotrogrodzie, informując go, że gdyby planowana ofensywa nie mogła dojść do skutku przez brak artylerii z Wielkiej Brytanii, zamierzał wystąpić o pokój z Niemcami. Mikołaj II nie miał pojęcia, w jakim stopniu Wielka Brytania była zdecydowana powstrzymać wszelki dialog między Rosją a Niemcami. Sam ambasador brytyjski w Rosji był w centrum planu obalenia cara, gdyby stracił ochotę na wojnę. W tym celu zgromadził „koterię bogatych bankierów, liberalnych kapitalistów, konserwatywnych polityków i niezadowolonych arystokratów”.

Pałacowe Wybrzeże. Zabytkowe centrum Sankt Petersburga (Piotrogród), Rosja. Fot. classika / dziedzistwounesco.blogspot.com

Podczas i zaraz po misji Milnera w Rosji wielu lokalnych obserwatorów, gości i dziennikarzy informowało, że brytyjscy i amerykańscy agenci byli wszędzie, zwłaszcza w Piotrogrodzie, zapewniając pieniądze na rewolucję. Brytyjscy agenci przekazali 25-rublowe banknoty żołnierzom z pułku Pawłoskiego na kilka godzin przed tym, jak zbuntowali się przeciwko swoim oficerom i stanęli po stronie rewolucjonistów. Późniejsza publikacja różnych wspomnień i dokumentów daje jasno do zrozumienia, że fundusze te zostały dostarczone przez Milnera i przekazane przez Sir George’a Buchanana. Członkowie Okrągłego Stołu działali po obu stronach konfliktu, aby osłabić i obalić rząd. Car Mikołaj miał wszelkie powody, aby wierzyć, że skoro Brytyjczycy byli zaufanymi sojusznikami Rosji, ich urzędnicy byliby ostatnimi, którzy spiskują przeciwko niemu. Jednak sam brytyjski ambasador reprezentował ukrytą kabałę, która finansowała upadek reżimu (https://firstworldwarhiddenhistory.wordpress.com/category/secret-elite/alfred-milner/).

 

 

Finansowanie rewolucji bolszewickiej

 

Podczas gdy władze carskie robiły co w ich mocy, aby stłumić rewolucyjne płomienie, „Tajna Elita” im sprzyjała i ich fiansowała. W artykule w New York Times, odkrywca, dziennikarz i rosyjski ekspert, George Kennan, ujawnił, że na początku 1917 roku Jacob Schiff z Kuhn, Loeb Bank na Wall Street finansował rosyjskich rewolucjonistów poprzez organizację Towarzystwo Przyjaciół Rosyjskiej Wolności. Rzeczywiście, Schiff finansował rosyjskich rewolucjonistów od co najmniej 1905 roku.

Trocki przyznawał w swoich wspomnieniach, że tajemniczy brytyjski finansista dał mu w 1907 r. olbrzymią pożyczkę, która miała być spłacona po obaleniu cara. Arsene de Goulevitch, jeden ze świadków rewolucji, zidentyfikował tego finansistę jako lorda Milnera. Miał on przekazać Trockiemu 21 mln rubli. Lord Milner, czyli szef brytyjskiej misji przygotowującej rewolucję lutową, był członkiem Towarzystwa Fabiańskiego. Jednocześnie kierował on „Okrągłym Stołem” (Round Table Group”, elitarnym stowarzyszeniem założonym przez Cecila Rhodesa. W skład tej grupy wchodzili m.in. ludzie, którzy wprowadzili Wielką Brytanię do I wojny światowej: minister spraw zagranicznych sir Edward Grey, minister obrony Andrew Haldane, czy też jeden z twórców geopolityki Halford Mackinder. Oni niszczyli państwo z ogromnym potencjałem gospodarczym, groźnego konkurenta, kraj który rozwijał się w podobnym tempie jak obecnie postkomunistyczne Chiny, kraj którego giełdy łącznie konkurowały z londyńską pod względem kapitalizacji, państwo które zaczynało produkować więcej ropy naftowej niż USA. Jak pisał w 1913 r. francuski ekonomista Edmond Threy, dyrektor „L’Economiste europeeen”: „Jeśli sprawy potoczą się tak, jak toczyły się w od 1900 do 1912, Rosja zdominuję Europę w połowie obecnego wieku, tak z punktu widzenia politycznego, co gospodarczego i finansowego”. Myślący długofalowo ludzie z Londynu i Nowego Jorku postanowili więc to niebezpieczeństwo zażegnać (//foxmulder3.blogspot.com/2015/01/najwieksze-sekrety-archanio-cz2-gwiazda.html).

Henryk Pająk na temat finansowania rewolucji bolszewickiej przez zachodnich bankierów w książce „Bestia końca czasów” pisał: „To grupy bankowe „Schiffa-Morgana-Rothschilda-Rockefellera, sterujące działaniami loży B’nai B’rith, rozpoczynają tajną wojnę z Rosją. W okresie rządów prezydenta Teodora Roosevelta, loża B’nai B’rith staje w awangardzie wszystkich światowych ruchów wywrotowych. Wstępem była nieudana rewolucja 1905 r. W jej rezultacie, tylko w Łodzi zginęło od salw kulomiotów około 500 robotników. W lożach masońskich przygotowujących rewolucje żydowską 1917 r. działają sprawcy rewolucji lutowej, między innymi masoni Milukow, Kiereński (Adler). Są sterowani przez B’nai B’rith, Wielką lożę Anglii i Zakon Świątyni Wschodu (OTO), a także loże Wielkiego Wschodu. Łączy je wspólny cel – zniszczenie Rosji. Zakładają w Europie zachodniej „Wielki Wschód Ludów Rosji”. Cel jest wspólny – obalenie panującej w Rosji dynastii. Nie była to typowa loża masońska, lecz organizacja dywersyjna o jednoznacznie politycznym celu. Jakub Schiff był bliskim przyjacielem Milukowa, współsprawcy rewolucji lutowej w Rosji, członka rządu Adlera „Kiereńskiego”. Warburgowie współdziałali z nimi z Niemiec, Ameryki i Szwecji. Było to sprawnie działające międzynarodowe konsorcjum: „Ren-Westfalia” z siedzibami w Hamburgu i Frankfurcie – dawnymi miastami Rothschildów.

 

 

Rewolucję bolszewicką w Rosji zrobili Anglicy rękami Żydów

 

200 lat po powstaniu Wielkiej Loży Anglii wybuchła rewolucja w Rosji. Włodzimierz Lenin właściwie Władimir Iljicz Uljanow w kwietniu 1917 r. powrócił do Rosji ze Szwajcarii, gdzie przebywał na wygnaniu. Władze niemieckie, rozgrywając własna kartę, pozwolili Leninowi i jego zwolennikom przejechać przez terytorium Niemiec w zapieczętowanym wagonie do Rosji przez Finlandię. Po przyjeździe do Rosji Lenin zaczął przekonywać innych bolszewików, że powinni przeprowadzić rewolucję. Najbliżsi współpracownicy Lenina, Grigorij Zinowiew i Lew Kamieniew, w przededniu ataku na Pałac Zimowy ideę Lenina określali jako mrzonkę. Występują publicznie z krytyką rewolucji, dyskredytując jego plany. Róża Luksemburg krytykując Lenina twierdziła, podobnie jak Zinowiew i Kamieniew, że zwycięska rewolucja nie jest możliwa w państwie, które nie przeszło fazy rozwoju industrialnego. Inny krwawy rewolucjonista Trocki właściwie Lejba Dawidowicz Bronsztejn przybył z USA. W dniu 7 listopada 1917 r. (25 października według kalendarza rosyjskiego) rozpoczęła się krwawa rewolucja, która pochłonęła ogromną liczbę ofiar. Wśród ofiar rewolucji, podobnie jak we Francji, znalazła się carska rodzina, która była więziona przez bolszewików w Jekaterynburgu, gdzie została brutalnie zamordowana.

W 1918 r. partia bolszewicka przyjęła nazwę Rosyjska Partia Komunistyczna. Ogromne ofiary podczas rewolucji i niezadowolenie z polityki prowadzonej przez komunistów odebrały im masowe poparcie, lecz oni tym usilniej trwali przy represyjnym system rządów. W latach 1920-21 w Rosji panował straszliwy głód.

Nadzwyczajną rolę w rewolucji komunistycznej odegrali Żydzi. Trocki, Zinowiew, Kamieniew i inni przywódcy byli Żydami. Dora Kaplan właśc. Feiga Chaimowna Rojtblat-Kapłan, która strzelała do Lenina była również Żydówką.

Władimir Putin 13 czerwca 2012 r. podczas wizyty w Moskiewskim Muzeum Żydów i Tolerancji stwierdził: „Pomyślałem teraz o jednej rzeczy: decyzja upaństwowienia tej biblioteki została podjęta przez pierwszy sowiecki rząd, składający się w 80-85% z Żydów”. Prezydent miał na myśli bibliotekę rabina Josefa Schneersona, zmarłego lidera ruchu Chabad Lubawicz (https://marucha.wordpress.com/2013/06/21/putin-pierwszy-sowiecki-rzad-skladal-sie-glownie-z-zydow).

Komuniści grabili wszystko i bez litości, a za złupione w Rosji i sprzedawane na Zachodzie złoto kupowali sprzęt wojenny. Tylko dzięki temu mogli stłumić bunty ludności chłopskiej i utrzymać się u władzy. Grabież tę opisuje historyk Sean McMeekin w książce „Największa grabież w historii”.

Cdn.

 

Stanisław Bulza

 

Ilustracja tytułowa:  Maj 1917 r. Zdjęcie grupowe członków Gabinetu Wojennego Imperium podjętych w ogrodzie przy Downing Street nr 10. Foto: firstworldwarhiddenhistory.wordpress.com

 //www.polishclub.org/2018/04/27/brytyjska-dominacja-nad-swiatem-czesc-i/

KOMENTARZE

  • Autor
    //Rewolucję bolszewicką w Rosji zrobili Anglicy rękami Żydów//

    sporo w tym prawdy
    5*
  • Autor
    Polacy zawiesili flagę na Monte Cassino ( rok 1944) , Brytyjczycy ją zdjęli, i kazali zawiesić ich flagę
    Wtedy Polacy wycelowali w nich karabiny, i znów kazali zawiesić Naszą!

    https://pbs.twimg.com/media/Db4dCYYXUAAgXgk.jpg
  • @Husky 20:50:09
    "Polacy zawiesili flagę na Monte Cassino ( rok 1944) , Brytyjczycy ją zdjęli, i kazali zawiesić ich flagę"

    A to qrwy!

    No ale czego się po nich spodziewać...

    Pozdro!
  • The Rothschilds are Jesuits
    .




    The Two Babylons – Part VII

    https://geopolitics.co/2015/04/08/the-rothschilds-are-jesuits/

    Original source for “Guardians of the Papal Treasure”:
    •Jewish Encyclopedia (published 1901 – 1906), p. 49

    [link to www.jewishencyclopedia.com]



    “If you are not an American you will understand why your country is on its present course, as it too is controlled by the Jesuit General through his select Jesuits, Knights of Malta, Shriner Freemasons, the Knights of Columbus, and the Illuminati’s Masonic, Cabalistic, Labor Zionist, Sabbatian Frankist (named after the Black Pope’s baptized Jacob Frank), Jewish House of Rothschild. For the Order controlled the infamous House of Rothschild since no later than the French Revolution and Napoleonic Wars, after which Jesuit-led Crusade the Rothschild family was surnamed the “Guardians of the Vatican Treasury.”


    http://maltandoak.com/wp-content/uploads/2015/02/482295311-1024x683.jpg



    A few British crown jewels, left to right: the Imperial State Crown, St. Edward's Crown, the Crown of Queen Elizabeth the Queen Mother, the Sovereign's Sceptre with Cross, and the Sovereign's Orb


    http://1.bp.blogspot.com/-yqifAeqHY18/TqSDJFjdEPI/AAAAAAAAD0o/qDWJzHEaN9k/s640/BritishCrownJewels.jpg



    .
  • SHARE THIS!!! This video is blocked in almost every country (2018-2019)...US CONFIRM NOT FOR PUBLIC
    .


    https://www.youtube.com/watch?v=PwRzIgsB1-8




    .
  • @Autor
    5*.
    Przeczytałem z zainteresowaniem. To ważny temat, dla zrozumienia
    sytuacji na świecie. Warto do niego wracać.
  • cdn.
    Donald Tusk na gali wręczenia nagrody Polonii europejskiej #Polonicus :
    Nie pozwólcie lunatykom doprowadzić narodów do nieszczęścia.
    Stanowisko przewodniczącego RE to nie moja meta.

    21:22 – 28 kwi 2018
    Więcej: http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114881,23336104,bede-zawsze-dzialal-tak-zebyscie-byli-dumni-z-polski-tusk.html#Z_BoxMTPPush
    =========================
    Tusku, metę i miejsce w celi to ci wyznaczy J. Kaczyński.
  • @Oświat 09:32:56
    Nie pozwolimy lunatykowi doprowadzić do nieszczęścia w naszym kraju
    Nie pozwolimy
  • @Jasiek 21:25:02
    Wielu Brytyjczyków uniosło ze zdziwieniem brew na wieść, że książę i księżna Cambridge nadali synowi imię Louis. To prawie jakby ktoś zepsuł powietrze w salonie.
    Dlaczego?
    Ponieważ brzmi zbyt francusko - pisze Paul Dallison z Politico.


    Cieszcie się, bo następny będzie Mohammed

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ULUBIENI AUTORZY