Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
799 postów 6468 komentarzy

Talbot

Talbot - Całym sercem strzeżmy dziedzictwa Narodu

Łukasz Maślanka: Wojna zastępcza w Syrii

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Izrael. Jerozolima i Tel Awiw były chyba najbardziej przerażone upadkiem swoich starych wrogów w Damaszku i Trypolisie l

Syria (zupełnie jak Polska) leży w wystarczającym stopniu na uboczu centrów technologicznych i produkcyjnych świata, by obrócenie tego kraju w perzynę zostało uznane przez głównych graczy w systemie za koszt możliwy do zaakceptowania. Jednocześnie jej znaczenie jako kraju tranzytowego (zwłaszcza w kontekście przesyłu surowców) jest na tyle wielkie, by wzbudzić pod koniec poprzedniej dekady zainteresowanie wielkich graczy gospodarczych i politycznych.

Chociaż II Wojna Światowa była ostatnim otwartym konfliktem wielkich mocarstw, to jednak liczne toczące się od tamtej pory lokalne wojny w różnych miejscach świata zwykło się traktować jako symptomy rywalizacji interesów potęg. Taki sposób rozwiązywania konfliktów został przez nie bowiem uznany za bardziej ekonomiczny i w zasadzie jedynie możliwy wobec zagrożenia nuklearnej zagłady. Podobne spojrzenie na np. wojnę koreańską, wietnamską czy iracką łączy elity rządowe wielkich mocarstw, przedstawicieli tzw. szkoły realistycznej i neorealistycznej w geopolityce, a także radykalnych krytyków polityki Zachodu ze środowisk alterglobalistycznych. Tocząca się od pięciu lat wojna w Syrii z całą pewnością daje się zakwalifikować jako konflikt zastępczy ze względu na niezwykle wysoki poziom zaangażowania w sprawy syryjskie głównych graczy światowej polityki. Nie powinno to jednak prowadzić nas do wniosku, że krwawe wydarzenia na Bliskim Wschodzie zawsze są wyreżyserowane, zaś ich przebieg zawsze daje się przewidzieć na podstawie oceny interesów Rosji, USA, Francji, Turcji, Arabii Saudyjskiej, Iranu czy Izraela. Napięcia religijne, społeczne, polityczne czy personalne, choć traktowane często instrumentalnie, są autentyczne i prowadzą do nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Na czym polega geopolityczna zapalność Bliskiego Wschodu? Region ten był do niedawna jednym z najważniejszych dostarczycieli źródeł energii dla najbardziej rozwiniętych części świata. W ogromne zasoby bogactw naturalnych obfitują jednak tereny o bardzo niejednolitym zaludnieniu, poziomie kulturowym, charakterze władzy politycznej. Poziom skonfliktowania poszczególnych grup narodowościowych i religijnych nie ustępuje w żaden sposób sytuacji na Bałkanach. Bliski Wschód widział także w swojej najnowszej historii kilka nieudanych prób politycznej integracji. Syria doświadczyła po I wojnie światowej aż trzech: w ramach francuskiego imperium kolonialnego, jako część panarabskiego projektu nacjonalistycznego oraz ostatnio podjętą próbę włączenia tego kraju do projektu światowego kalifatu sunnickiego. Sama nazwa oraz kształt tego kraju jest przecież dziedzictwem kolonialnego konstruktywizmu mocarstw europejskich, które następnie uzyskało sankcję “swojskości” w czasie nurtującej kraje arabskie gorączki nacjonalistycznej lat 50-70.

Przypadek Syrii jest ciekawym punktem wyjścia do refleksji nad przekleństwem oraz błogosławieństwem, jakie niesie ze sobą położenie geograficzne. Powinien stać się także groźnym memento dla naszych decydentów, którzy obecnie chyba trochę za bardzo uwierzyli w magiczne właściwości wynikające z naszego newralgicznego ulokowania w Europie. Syria (zupełnie jak Polska) leży w wystarczającym stopniu na uboczu centrów technologicznych i produkcyjnych świata, by obrócenie tego kraju w perzynę zostało uznane przez głównych graczy w systemie za koszt możliwy do zaakceptowania. Jednocześnie jej znaczenie jako kraju tranzytowego (zwłaszcza w kontekście przesyłu surowców) jest na tyle wielkie, by wzbudzić pod koniec poprzedniej dekady zainteresowanie wielkich graczy gospodarczych i politycznych.

Do czasu wydarzeń bezpośrednio poprzedzających tzw. Wiosnę Arabską polityka syryjska skupiała się głównie na destabilizowaniu sytuacji w Libanie oraz podejmowaniu innych działań, których celem było ograniczenie pola manewru polityki izraelskiej. Izrael i Syria pozostawały w stanie wojny od 1967 roku, kiedy to udana ofensywa wojsk izraelskich spowodowała przyłączenie do państwa żydowskiego terenu Wzgórz Golan. Ich znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa Izraela jest absolutnie kluczowe ze względu na to, że blokują one dostęp do Jeziora Genezaret stanowiącego jedyne źródło wody pitnej dla tego kraju. Stan wojny między dwoma państwami przekształcił się wkrótce w lokalny odprysk wielkiej rywalizacji geopolitycznej: Zjednoczona Republika Arabska (obejmująca Egipt i Syrię) była intensywnie dozbrajana przez Związek Radziecki, podczas gdy Izrael został otoczony militarną opieką Stanów Zjednoczonych. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że sojusz izraelsko-amerykański został zawarty dopiero po wojnie sześciodniowej w reakcji na naruszenie przez sojuszników ZSRR równowagi geopolitycznej na Bliskim Wschodzie. Syria podjęła nieudaną ostatecznie próbę odzyskania Wzgórz Golan w czasie wojny Jom Kippur (1974). W kolejnych dekadach rywalizacja syryjsko-izraelska toczyć się miała na terytorium Libanu, skąd milicje szyickie zaczęły zagrażać bezpieczeństwu północnych obszarów państwa żydowskiego. Liban, wcześniej nazywany Szwajcarią Bliskiego Wschodu ze względu na umiarkowane rządy chrześcijańskich Arabów, na długie dekady zamienił się w to, czym dziś jest Syria. Trzeba bowiem pamiętać, że inspiracja syryjska w działaniach antyizraelskich miała charakter, żeby tak powiedzieć, „matrioszkowy”. Głównym inspiratorem był ZSRR (Rosja), następnie, od czasów rewolucji islamskiej, Iran, reżim Assadów był zaś dopiero na trzecim miejscu tego łańcucha pokarmowego. Rolę anus mundi pełnił Liban do chwili, w której położenie geopolityczne Syrii sprawiło, że jej terytorium również stało się areną działań gwałtownych. Mógł być to zresztą czynnik, który zachęcił ajatollahów do dokonania zwrotu w swojej konsekwentnie antyamerykańskiej polityce (przestraszyli się, że mogą być następni).

Czy zatem Wiosna Arabska była efektem sprzysiężenia któregoś z mocarstw? Jedną z licznych teorii spiskowych kolportowanych przez pudła rezonansowe propagandy rosyjskiej wokół tzw. Wiosny Arabskiej jest ta o sprawczych działaniach Izraela i Stanów Zjednoczonych. Nieprzejednani wrogowie Rosji wolą z kolei mówić złowrogim oku Moskwy, które zawisło nad Bliskim Wschodem i Afryką Północną. Wszyscy mają rację i wszyscy się mylą.

Izrael. Jerozolima i Tel Awiw były chyba najbardziej przerażone upadkiem swoich starych wrogów w Damaszku i Trypolisie lub „męskich przyjaciół” w Kairze. Najgorszy wróg to bowiem wróg nieznany. Każdy, kto choć pobieżnie orientował się w nastrojach świata arabskiego lat 90. i 2000. wiedział, że są one znacznie bardziej radykalne od nastroju elit. Demokratyzacja tych krajów byłaby zatem naturalnym etapem na drodze do ustanowienia reżimów mogących potencjalnie stanowić znacznie większe zagrożenie dla bezpieczeństwa Izraela.

Rosja. W interesie rosyjskim jest to, by na Bliskim Wschodzie nigdy nie zapanował pokój. Podobno największym marzeniem Władimira Putina jest doprowadzenie do wielkiej wojny irańsko-saudyjskiej, a następnie postawienie się w roli arbitra między tymi dwoma państwami. Na odcinku syryjskim Rosja wraz z Iranem zachęcały Syrię do dozbrajania bojowników Hezbollahu, by destabilizować sytuację w Libanie i zachęcać Izrael do działań militarnych wzmagających nienawiść świata arabskiego przeciwko Żydom. Z drugiej strony, Rosja po upadku ZSRR zbudowała sobie w Izraelu potężne ośrodki wpływu sięgające najwyższego dowództwa armii oraz służb specjalnych. Pomogła w tym ogromna emigracja żydowska z Rosji, która mimo tragicznych wspomnień z byłej ojczyzny, zachowała w znakomitej większości bezwzględną wobec niej lojalność. Izraelskie środowiska zaprzyjaźnione z Rosją wykazują jednocześnie najbardziej nieprzejednaną (graniczącą z rasizmem) postawę wobec Arabów. Nie trzeba już nic więcej dopowiadać: Rosja stosuje swoją stałą taktykę dowartościowania ekstremistów po obu stronach, taktykę, która znana jest nam także z Europy. Należy jednak wątpić w to, że generalną akcję destabilizacji Bliskiego Wschodu, Rosja zaczęłaby od zniszczenia swojego głównego sojusznika, jakim był reżim Assada.

Stany Zjednoczone. Assad (ojciec i syn) prowadził politykę konsekwentnie antyamerykańską. Głównym jednak wrogiem Ameryki na Bliskim Wschodzie po upadku Saddama Husajna był Iran. Mocarstwo perskie stanowiło poważną przeszkodę w utrwaleniu takiej architektury regionu, która dawałaby Ameryce pozycję wyłącznego arbitra. Uderzenie w Syrię nie byłoby rzeczą głupią, gdyż kraj ten (razem z Libią) stanowił po prostu najsłabsze ogniwo osi Moskwa-Teheran-Damaszek-Trypolis. Zwłaszcza że niepokoje w Syrii zaczęły się tuż po zarzuceniu przez tandem Obama-Clinton planów ataku na Iran. Są jednak znaki zapytania: prawdopodobieństwo chęci destabilizacji Syrii przez USA byłoby większe, gdyby interwencja w Iraku i Afganistanie zakończyła się sukcesem. Trudno przypuszczać, by Amerykanie chcieli równocześnie również uderzać w swoich tak wypróbowanych przyjaciół, jak Hosni Mubarak.

Kraje Zatoki Perskiej. Bardziej wytrwali obserwatorzy polskiej sceny politycznej pamiętają może, że jedną z pozytywnych obsesji prezydenta Lecha Kaczyńskiego był gazociąg Nabucco, który korzystając ze złóż azerskich i irańskich (w północnej swojej odnodze) miał zmniejszyć uzależnienie Europy od Gazpromu. Mniej osób jednak pamięta, że Nabucco miał również posiadać odnogę południową, która prowadzić miała gaz z Kataru, przez Syrię i Turcję do Europy. Realizacja tego pomysłu była oczywiście niemożliwa, tak długo, jak kontrolę nad Syrią sprawował prorosyjski reżim Assada. Kraje takie jak Katar nie miałyby również żadnych problemów, by nawiązać kontakty z sunnicką opozycją wobec umiarkowanie szyickiego rządu syryjskiego w celu jego destabilizacji.

Ewentualna inspiracja zewnętrzna, skądkolwiek by nie pochodziła, wymagała jednak równocześnie podatnych warunków wewnętrznych. Reżim Assada, choć oddalony od komunizmu, posiadał jednak pewne cechy sklerotycznych satrapii postsowieckich pokroju Kuby czy republik środkowoazjatyckich. W warunkach zacofanej i niedoinwestowanej gospodarki funkcjonowało tam społeczeństwo dość dobrze wykształcone (wykształcone, warto dodać, staraniami tego właśnie reżimu), ambitne i młode, którego poglądy ideologiczne zaczynały bardzo rozjeżdżać się z oficjalną propagandą. Laicki zamordyzm nie odpowiadał bowiem ani rosnącym w siłę środowiskom fundamentalistycznym, ani cieniutkiej warstwie prozachodniej inteligencji. W takich warunkach społecznych wywołanie rebelii nie było sprawą szczególnie trudną. Bardzo możliwe, że rolę inspiratorów odegrały tutaj środowiska pozarządowe – mam na myśli prywatnych graczy gospodarczych lub ideologicznych.

Wojna syryjska była krwawa od samego początku, lecz prawdziwa rzeź rozpoczęła się od momentu powstania tzw. państwa islamskiego. Także w przypadku tego zupełnie już apokaliptycznego bytu skłaniam się ku hipotezie, że jego powstanie było skutkiem inspiracji licznych osób i organizacji, z których żadna nie musi być państwem lub wielkim mocarstwem (a także próżni politycznej, jaka wytworzyła się po opuszczeniu Iraku przez Amerykanów). Sposób działania ISIS jest bowiem na tyle nieprzewidywalny, by stwarzać zagrożenie dla interesów wszystkich graczy w systemie. Powstanie Państwa Islamskiego dało jednak pretekst do bezpośredniej interwencji Rosji oraz Turcji. Doszło na tym tle najpierw do gwałtownego starcia politycznego tych dwóch mocarstw (zestrzelenie rosyjskiego samolotu), a następnie do próby uzgodnienia wspólnych interesów. Nie udało się to, ale konflikt wojenny byłby dla Moskwy i Ankary zbyt kosztowny, toteż Putin i Erdogan starają się robić dobrą minę do złej gry. Niewykluczone zresztą, że dojdzie do podziału Syrii w oparciu o interesy tych dwóch krajów: Rosja zachowa kontrolę nad wybrzeżem Morza Śródziemnego, Turcja „zabezpieczy” natomiast tereny zamieszkiwane przez sunnitów i Kurdów. Wydaje się, że wszyscy obecnie czekają na pierwszy ruch szachowy prezydenta Trumpa. Niezwykle bolesne jest to, że robią to w sposób potęgujący rozmiary tragedii Syryjczyków (jak na przykład naloty na Aleppo).

Wojna domowa w Syrii mogłaby wybuchnąć bez inspiracji zewnętrznej i w innym położeniu geopolitycznym tego kraju. Warunki do niej stwarzały bowiem stosunki społeczne w republice Assada. Jej długotrwałość, zapamiętałość i okrucieństwo są jednak oczywistym skutkiem tego, że zaangażowali się w nią bardzo potężni gracze, z których żaden nie chce na obecnym etapie zrezygnować ze swoich udziałów w grze. Syria to zatem Verdun współczesnego świata, który to jest jednak na tyle praktyczny i cyniczny, by nie fundować sobie tego Verdun pod Waszyngtonem, Moskwą czy Paryżem. Powinniśmy o tym pamiętać jako obywatele kraju tranzytowego, który jednak nie daje światu niczego, bez czego on nie może się obejść.

Łukasz Maślanka

Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "Teologii Politycznej CoTydzień" poświęconego wojnie domowej w Syrii

fot. Wikimedia Commons, CC

KOMENTARZE

  • Papież: na świecie trwa trzecia wojna światowa
    http://www.koniec-swiata.org/wp-content/uploads/2016/12/3-wojna-%C5%9Bwiatowa-585x300.jpg

    Papież Franciszek oświadczył, że na świecie trwa trzecia wojna światowa, o czym świadczą między innymi konflikty na Ukrainie i Bliskim Wschodzie. W wywiadzie dla belgijskiego tygodnika katolickiego „Tertio” stwierdził, że Europie brakuje liderów.

    W rozpowszechnionym dziś przez Watykan wywiadzie papież powiedział, że apel „Nigdy więcej wojny” po pierwszej wojnie światowej nie został „poważnie potraktowany”, bo wybuchła druga wojna światowa.
    „Europa potrzebuje liderów”

    – Teraz jest trzecia wojna, którą przeżywamy – w kawałkach. To jest wojna. Na świecie toczy się trzecia wojna światowa: Ukraina, Bliski Wschód, Afryka, Jemen – oświadczył Franciszek.

    – Mówimy – nigdy więcej wojny, ale produkujemy broń i ją sprzedajemy. Sprzedajemy ją tym, którzy walczą – dodał papież. Przywołał teorię ekonomiczną, zgodnie z którą kraj pogrążony w kłopotach gospodarczych wszczyna wojnę i poprawia w ten sposób swe finanse.

    – To znaczy, że to jeden z najprostszych sposobów wytwarzania bogactwa, oczywiście za bardzo wysoką cenę – krwi – oznajmił. – Dzisiaj brakuje przywódców. Europa potrzebuje liderów, liderów idących naprzód – dodał.

    Wyraził również opinię, że wielkie szkody przynosi dezinformacja w mediach, czyli – jak zauważył – „mówienie tylko jednej części prawdy”. – Słuchaczowi czy widzowi przedstawia się tylko półprawdę, a zatem nie może wydać on poważnego osądu. Dezinformacja to prawdopodobnie największa szkoda, którą może wyrządzić środek przekazu, bo nakierowuje opinię w jedną stronę pomijając drugą część prawdy – oświadczył papież.
    Ogromna rola mediów

    – Uważam, że media muszą być bardzo przejrzyste, bardzo transparentne i nie popadać – proszę, bez urazy – w chorobę koprofilii, czyli chcieć zawsze informować o skandalu, o rzeczach brzydkich, nawet jeśli są prawdziwe – powiedział Franciszek, którego wypowiedzi przytoczyło watykańskie biuro prasowe.

    Papież jest zarazem przeświadczony o tym, że media jako „budowniczy opinii” mogą też „wytworzyć ogromnie dużo dobra”.

    http://www.koniec-swiata.org/papiez-swiecie-trwa-trzecia-wojna-swiatowa/
  • @Talbot 15:09:11
    5+
    Pozdr.
  • Stosunek do Rosji obywateli różnych krajów świata
    Według danych opublikowanych przez amerykańskie centrum socjologiczne „The Pew Research Center”, 74% Izraelczyków ma do Rosji stosunek negatywny, pisze gazeta „Kommiersant”.

    http://wolna-polska.pl/wp-content/uploads/2016/12/a01-600x393.jpg

    Według wyników przeprowadzonego przez to centrum sondażu, Izrael znalazł się w pierwszej piątce najbardziej negatywnie nastawionych do Rosji krajów. W Polsce i w Jordanii 80% badanych wyraziło swoje negatywne postrzeganie Rosji. W Japonii – 73%, we Francji – 70%. Sondaż „The Pew Research Center” został przeprowadzony w 40 krajach w okresie od końca marca do końca maja i objął 45 tysięcy ludzi.

    Krajem gdzie Rosja uzyskała największe poparcie okazał się Wietnam (75%). Sondaż ujawnił zaledwie 3 kraje z analogicznym nastawieniem u więcej niż połowy respondentów, były to jeszcze Ghana (56%) i Chiny (51%).

    Wśród badanych mieszkańców USA, najbardziej krytycznie w stosunku do Rosji nastawieni są respondenci w wieku lat 50 i więcej (78%), młodzież w wieku od 18 lat do 29 lat przejawiła nieco większą lojalność (56%). Ogółem jedynie 22% Amerykanów wypowiedziało się o Rosji pozytywnie w porównaniu do 49% z 2011 roku.

    Za: http://dsnmp.ru/o-tom-kak-grazhdane-raznyih-stran-mira-k-rossii/

    Data publikacji: 3.12.2016

    Nadesłał Borys
    http://wolna-polska.pl/wiadomosci/stosunek-rosji-obywateli-roznych-krajow-swiata-2016-12
  • @Talbot 21:30:50
    Dlaczego Rosjanie nie lubią Polaków?

    O ile nie brak Polaków żywiących sympatię do Rosjan – do rosyjskiej muzyki, literatury, a przede wszystkim do poszczególnych obywateli tego kraju, obdarzonych jakoby licznymi przymiotami – uczucia te w najmniejszym stopniu nie znajdują wzajemności. Z wyjątkiem krótkich okresów w PRL, gdy bywaliśmy dla sowieckiej inteligencji oknem na świat, a tygodnik „Przekrój” spełniał dla nich taką rolę, jak dla nas przemycana „Paryska Kultura”. W propagandzie, ale także w opinii zwykłych mieszkańców byłego imperium spełniamy rolę czarnego charakteru, Polacy są zdradzieccy, podstępni jaśniepańscy i ogólnie rzecz biorąc – wredni. Rosja, która chętnie zapomina, że byliśmy jej oknem na Zachód, język polski był językiem moskiewskich dyplomatów, w cerkwiach śpiewano po polsku psalmy, a gramatyka i literatura wzorowała się na polskiej, dopóki naszej pozycji w imperium nie przejęli Niemcy, jednocześnie nie może zapomnieć, że dwukrotnie uczestniczyliśmy w okupacji Moskwy za Zygmunta III i Napoleona, po wielekroć dawaliśmy jej łupnia na polach bitew i nieustannie niweczyliśmy ich sny o potędze, czy to ucieleśniał je Iwan Groźny, Lenin czy Leonid Breżniew i jego następcy.

    Byliśmy czarną owcą w świecie narodów słowiańskich i rozpieprzaliśmy takie wspaniałe pomysły jak panslawizm czy komunizm. Sądzę jednak, że jest jeden powód, o którym nie słychać we wzajemnych utarczkach. Oto Rosjanie – elity intelektualnie, prosty lud intuicyjnie – rozumieją doskonale to, czego Polacy nie ośmielają się głośno artykułować.

    A tym bardziej działać na rzecz tej idei. Jaka Rosja w przyszłości powinna być naszym bliskim sąsiadem? – Mniejsza! Rosja bez bezkresów Syberii i północnego Kaukazu, bez Tatarstanu, czyli ziem wokół Kazania, bez zgarniętych Prus Wschodnich i wszystkich konfliktogennych parapaństewek od Naddniestrza po Donbas i Abchazję.

    Rosja mocarstwowa – carska, komunistyczna, demokratyczna czy autorytarna nie będzie naszym dobrym sąsiadem nigdy. Nie wiem, dlaczego tego okrojenia nie dokonano, zanim okrzepli bolszewicy, dlaczego George Bush nie wsparł tendencji odśrodkowych w okresie po rozpadzie ZSRS? Dlaczego raz za razem Zachód dochodzi do wniosku, że to normalny kraj, z którym można zawierać traktaty i prowadzić dobre interesy? Tylko Polacy znają prawdę, choć nie potrafią się z nią przebić.


    http://niezalezna.pl/86114-dlaczego-rosjanie-nie-lubia-polakow
  • @Husky 21:49:54
    Pozdrawiam Kółko Różańcowe "Talbot-Husky" przy Parafii Św. Sorosa i Św. Fotygi.
  • @Khaja82 03:21:59
    Dobre podsumowanie.
    To i ja się przyłącze ..do pozdrowień.
  • @Husky 21:49:54
    Jaka Rosja ? A kto cię upoważnił do dzielenia skóry na niedźwiedziu ?

    A gdyby tak per analogia ktoś wypowiada`l się o Polsce ...że Polska powinna być podzielona między 3 odpowiedzialnych zaborców jak kiedyś ?
    Pewnie byś się wściekł.

    Nie rób drugiemu co tobie nie miłe.

    Zwłaszcza że ten drugi scenariusz właśnie jest realizowany.
    Niemcy zechcą odzyskać swoje byłe landy wschodnie (PO pomoże).
    Żydzi zechcą stworzyć swoje Pollin na terenach Polski wschodniej i zachodniej Ukrainy.
    Gołym okiem widać tworzoną na siłę wbrew woli narodów unie Polsko Ukraińską pod zarządem żydowskim (różne międzymorza).

    Zastanawia mnie taka prostota narracji żydowskiej.
    Wszystko co mówią trzeba czytać na opak.. wtedy jesteśmy blisko prawdy. Jak mówią prawda mają na myśli kłamstwa, jak mówią pokój to mają na myśli wojnę, jak mówią prawa człowieka to mają na myśli ich odbieranie.. Pokojowa demonstracja to ma zawsze charakter bandyckiej bojówki, agresor jest zwykle ofiarą, obrońca agresorem... prawo bezprawiem, bezprawie obroną brawa...
    Wybory uczciwe są zwykle nieuczciwe, a te sfałszowane są uczciwe tylko wynik nie po myśli żydów.

    Tej "kultury" żydowskiej nikt nie zmieni w krótkim czasie...
    Jedyne rozwiązanie dla świata odsunąć ich systemowo na głęboki margines by nie mogle swoją "kulturą" obłudy zakłamania, zbrodnie, przekupstwa, podstępu niszczyć cywilizacji świata.
  • @Oscar 08:59:12
    „Admirał Kuzniecow” płynie ku katastrofie

    http://www.defence24.pl/506118,admiral-kuzniecow-plynie-ku-katastrofie

    A tu : Rosja szykuje armię na dużą wojnę? „Dywizje, broń precyzyjna i jądrowa”
    Rosja rozwija swoje siły zbrojne, z naciskiem na budowę zdolności ofensywnych. Tworzone są nowe, większe i silniejsze jednostki, rozwijany jest też taktyczny arsenał jądrowy. W obecnej sytuacji zasadne jest branie pod uwagę scenariusza, w którym to strona rosyjska rozpoczyna działania zbrojne – czytamy w raporcie szwedzkiej agencji rządowej FOI.

    http://www.defence24.pl/506968,rosja-szykuje-armie-na-duza-wojne-dywizje-bron-precyzyjna-i-jadrowa

    Putin robi to samo co robił Hitler podczas operacji Blitzkrieg.
  • @Talbot 11:12:58
    http://x3.cdn03.imgwykop.pl/c3201142/comment_OJVGjX3YKZ5mEJVHsVhvFBOaefx5kXXq,w400.jpg
  • @Husky 15:18:58
    Naprawdę zobacz najpierw co masz sam między nogami , zanim zaczniesz krytykować innych. Zarówno Rosja jak i Niemcy są naszymi geopolitycznymi wrogami, ale jakość Niemców się nie czepiasz. Etat?
  • @zadziwiony 19:32:20
    Poszperaj w moich wpisach
  • @Talbot 11:12:58
    Koniec świata
    Putin oszaleję
    Oby sobie krzywdy nie zrobił

    Irańskie linie lotnicze kupiły 80 boeingów. Umowę zawarto w niedzielę. To pierwsza taka transakcja od 37 lat, czyli od czasu gdy irańska rewolucja islamska obaliła popieranego przez Amerykę szacha.

    Wartość umowy jest niebagatelna - Iran zapłaci za boeingi 16,6 mld dolarów. Za tę sumę, do irańskich linii trafi 50 maszyn 737 MAX 8, i po piętnaście typu 777-300ER i 777-9. Czas dostawy samolotów to 10 lat, pierwsza maszyna trafi do Iranu w 2018 r.

    Boeing poinformował w komunikacie, że do obsługi zamówienia będzie dedykowane 100 tys. pracowników w Stanach.

    To nie koniec umów na samoloty dla Iranu, Państwo, które odżywa po wieloletnich sankcjach, desperacko potrzebuje nowych maszyn - specjaliści szacują potrzeby na setki samolotów. Poza Boeingiem z władzami Iranu rozmawia też Airbus. Na początek europejski producent ma dostarczyć 17 sztuk. Ma to być część większego zamówienia, obejmującego 118 samolotów.

    Co na to portalowi eksperci i politolodzy inaczej 8-))))

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ULUBIENI AUTORZY